Kültür Sanat ve Edebiyat

  • Yazı boyutunu yükselt
  • Varsayılan yazı boyutu
  • Yazı boyutunu düşür

Paylaş

Anasayfa Töre
Töre

"...Ey benim Asya ile Avrupa kavşağı kutsal yurdum! Ey benim tanrısal bir ibre gibi hem doğuya, hem batıya ölçülü ahenkle cevelan urgan Türk milletim! Yeryüzünde insanlığın bir baştan bir başa yarattığı birbirine zıt mânâların hepsini tadan, ayrıksı ve küskün alemleri kendi vücudunda bir araya yoğurarak "yeni insan"ı kalıba dökmek namzetliğini nurdan çelenk gibi alnında taşıyan yurt kardeşlerim!..."

Safiye Erol - Ciğerdelen



Sevgi ve Aşk Medeniyeti - Gelenek ve Görenek

Onların yaşayışları Anadolu insanında örf ve adet oldu. İnsanlar, her geçen gün Allah ve Resulüne yaklaştı. Helal lokma yemeye dikkat edildi. Ölüm çoook çok hatırlandı. Aşık Veysel'in, "Benim sadık yarim kara topraktır" dediği gibi.


Hoca Ahmet Yesevi, kurduğu irfan ocağında yetiştirdiği Alperenlere Allah ve Resul sevgisini aşıladıktan sonra onları Anadolu'ya ve Balkanlara gönderdi. Anadolu'ya ve Balkanlara gelen Alperenler, sevgi ve aşk medeniyetini, nefis terbiyesini, edepli olmanın tüm hallerini, ömrün beşikle mezar arasında çok kısa olduğunu insanlara halleriyle göstererek rehberlik ettiler.

Devamını oku...
 

Sait Başer’le ropörtaj

TÜRK, “TÖRELİ” DEMEKTİR

Türklerin İslamiyet'i kabul etmesinden önce de İslam'a yakın bir inanca sahip oldukları bugün artık biliniyor. Dr. Sait Başer, Türk Tarihi'nde Kut ve Töre kavramları üzerine yaptığı araştırmalarla tanınıyor. Töre'nin bugün anlaşıldığı mânânın çok dışında bir derinliğe sahip olduğunu savunan Dr. Sait Başer’le konuştuk:

Özellikle tarih üzerine yaptığı araştırmalarla tanınan Dr. Sait Başer, Türk Milleti'nin tarihinde Töre'nin çok mühim bir yeri olduğunu hatırlatarak "Bugün yaşanan sıkıntıların temelinde devlet anlayışımızdanTöre'nin çıkarılması yatar" diyor. Dr. Sait Başer, Türkler’in tarih boyunca Töre'ye bağlı kaldıklarını ve devletlerini de Töre esasına göre kurduklarını söylüyor.

Ekrem Kaftan’ın Sait Başer’le yaptığı ropörtaj

Soru: Eski Türkler’in şaman olduğuna dair iddialar vardır. Siz bunun doğru olmadığını söylüyorsunuz?

BAŞER: Türkler’in şamanist olduğu iddia edilir, fakat şamanlık bir din değildir. Şamanlığın ne olduğunu merhum İbrahim Kafesoğlu Eski Türk Dini adlı çalışmasında anlattı. Orada gösterdi ki şamanlık bir din değildir, bütün insan topluluklarında tarih boyunca görülen bir takım batıl itikadlar toplamıdır. Yani Hıristiyan dünyasında da, İslam dünyasında da, diğer dinlerin yaşandığı coğrafyalarda da şamanizme atfedilen unsurlar mevcuttur. Bu cincilik, sihirbazlık, büyücülük karışımı bir şeydir. Eski Türkler arasında da, yeni Türkler arasında da bu unsurlar hep vardır. Şimdi nasıl cincilik var, medyumlar var, şamana atfedilen fonksiyonlar bunlardan ibarettir. Eski Türkler’in bir dini varsa bu dinin adının şamanizm olması zaten mümkün değildir. Çünkü şamanizm 19. asırda adı konulan bir şeydir. Daha ziyade Radlof'un Sibirya'da yaptığı araştırmalar sonucunda 19. asır bulgularının bütün tarihe teşmil edilmesi gibi bir hatanın sonucudur.

Soru: O halde eski Türkler’in dini neydi, veya sizin Kutadgu Bilig'de Kut ve Töre'den Sevgi Toplumu'na isimli kitabınızda bahsettiğiniz Töre neydi?

Devamını oku...
 

Muhabbetin İçtimâîleşmesi Veyâ Töre İle Türk Olmak

Sevgili okuyucu! Sen, eline kalem alıp yazan, yazmayı düşünen gelmiş geçmiş bütün müelliflerin adı belirsiz, olgunlukla mütekâmil, müsâmahası engin, halden anlar, büyük kederlere ve sevinçlere ortak olabilen geniş kavrayışlı bir şahıssın. Birçok büyük mütefekkir, kendi devirlerinde yakınları, yaşadıkları toplumun ileri gelenleri tarafından anlaşılmasalar dahi kaleme sarılır ve nerede, nasıl, ne zaman yaşadığını bilmedikleri sana içlerini dökmekten kendilerini alamazlar. Sen o yazarın yakını veyâ çağ dışı yaşamak zorunda değilsin. Düşünüyorum da bunca büyük gönüllü insanın muhâtabı olan sen, belki de tarihin en kayda değer meçhul kahramanısın.

İnsanda bir yerlerde saklı, sadece kendine âit tutmak istediği mahrem dünyalar bulması pek tabiî görünür. Fakat gene insanda en büyük duygu, fikir, icat, keşif birikimlerini deşifre edip hemcinsleriyle paylaşma ihtiyâcı da baskın bir rûhî taleptir. Bu iki kutsî hal arasındaki çelişki senin şahsında muvâzenesini bulur. Gerçi yazan en mahrem duygularını, meselelerini ortaya döktüğünü zannetse de çok defâ cemiyet o gönül dağını ne görür ne de duyar… Ama ey aziz okuyucu! Senin karşında, bir fikrin çilesini çeken insan, kuytu mâbet köşelerinde en içten, en niyazlarını Rabbine döken âşıklardan farklı değildir. O, senin şahsında bir itminan duygusunu yaşar.

Aslında tek tek bildik sîmâlar değildir okuyucu. Okuyucu bir ma’şerî şuurdur. Ve yazı zamâna rehin edilmiştir. Yazı, ebediyet demektir. Okuyucu bu ebediyyetin sâhibi sıfatıyla yazarın karşısına, halde e bütün gelecek zamanlarda yaşayacak insanlık âilesi nâmına çıkar.

* * *

Hz. Yusuf’a kardeşleri bile dost değildi. Onu kandırıp çöl ortasında bir kuyuya atarak ölüme terk ettiler. Ama Yusuf kardeşlerinden görmediği sevgi ve alâkayı Züleyhâ’dan ve hattâ daha sonra bütün Mısır halkından doya doya gördü ve yaşadı.

İnsanlar sâdece yaşama içgüdüsüyle mi bir arada bulunma ihtiyâcındadırlar? Âileyi câzip kılan sadece kan bağımıdır? Yoksa o ocakta, insanın ezelî ve fıtrî yönelişi olan muhabbet en tabiî tezâhürleriyle yaşandığından mı vazgeçilmez ilk toplum örneğidir! Âile, anne babanın ivazsız garazsız sevgileri etrâfında, sürekli çevresindekileri rahatlatan ferâgatleri sâyesinde şekillenen ilk sosyal birlik. Âile, ancak özünde gönlünden sevgi kaynayan bir merkezin bulunduğu sevgi ocağı ise mânâlı toplum örneği olabiliyor. Aksi taktirde, arada birinci dereceden kan bağı bulunsa dahî bu, paylaşacak, ortaklaşa yaşayacak sevgileri tükenen insanların berâberliklerini sürdürmelerine yetmiyor. Aynı mantık, içinde barındığımız her cins topluma şâmil kılınabilir. İnsanları bir arada tutan en mühim güç sevgidir. Tarih boyunca yaşanmış berâberlikler dâimâ şu veyâ bu seviyede, şu veyâ bu mâhiyette sevgiler üzerine binâ edilegelmiştir.

Devamını oku...
 




Copyright © 2011 - ... Designed by  
Her hakkı saklıdır.